Tudalen:Caniadau (T. Gwynn Jones).djvu/102

Boddus yn unman ni byddwn erioed ond ar ael yr eigion,
Suon y don a'm denai, byth, pa le bynnag y bawn;
Y môr oedd hud fy mreuddwydion y nos, pan asiai'r prydyddion
Grugau eu geiriau gorweigion, mawl am winoedd a medd.
Wanned oedd ynfyd weniaith y rhain, a thruaned eu chwedlau,
Gwell y taeog a allai sôn am farchogion a chŵn!
Dithau ar hynny, daethost, fy athro, i feithrin fy meddwl,
Sonnit am einioes annwyl y gŵr a'n prynodd i gyd;
Cerais Ef gynt, ac fe'i caraf, caraf tra curo fy nghalon,
Tyner ostegwr y tonnau, mab Arglwyddes y Môr."

"Madog, fy mab," meddai Mabon, "Duw a wrandawodd fy ngweddi,
Cariad yr Arglwydd a'n carodd, daeth ar dy galon di;
Ef a rydd iti dangnefedd beunydd, lle bynnag yr elych,
Fel na'th boeno gofalon trawster na balchter y byd!"

"Dywed," medd yntau'n dawel," ai mynach y mynnit fi eto?
Nychlyd fyddai'r fynachlog i fab yr aflonydd för!
Oni rydd Iôr y moroedd ei nawdd im anniddig naturiaeth,
Dad, o'i rad, fel yr ydwyf, i'w fodd, oni chymer fi?"

Mwyn ydoedd golwg y Mynach, mwyn, er mai anodd anghofio
Mawr beryglon y moroedd, dig anhrugarog y don;