Prawfddarllenwyd y dudalen hon
A mwyned oedd y gân,
Nid oer yr eira mân,
A swyn y gân a'i synnai,
A gwrando a fynnai,
A'r breuddwyd a'i tynnai
I ganlyn nwyf y gân,
I ddawnsio gyda'r eira yn y gwagle oer gwyn.
III
Daeth dros ei wyneb wên,
Ni theimlai mwy yn hen,
Anghofiodd bob blinderau a gofidiau, bryd hyn;
A'r esmwyth eira mân
Oedd drosto'n amdo lân,
Ac yntau yn breuddwydio wedi'i swyno yn synn;
Ni welai ddim o'r byd,
Fe aeth yn glyw i gyd,
A'r canu yn ei dynnu,
Ei swyno a'i synnu
I fyny, i fyny,
Mewn hoen o boen y byd,
I ddawnsio gyda'r eira yn y gwagle oer gwyn.
