Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/111

Nid cudd i'r ffyddlon ferch ei meddwl hi,
A pharod yw i roi ei gwyry fri
Yn dâl i Esyllt am ddiofal awr;
A chyfamoda'r ddwy â'u dagrau'n lli.

A nos ei nef, nid edwyn March mo'r fun,
Wrth ymdirioni â meinir hardd ei llun;
Ac ni freuddwydia'r araf deyrn yn hir
Mor bur ei Esyllt lân—i arall un.

Â'r dyddiau heibio fel breuddwydion glân,
A llonnach ydyw'r llys gan ddawns a chân
Nag oedd yn nyddiau telyn Trystan gynt—
A gloywach ydyw fflam y dirgel dân.

Ond mwyn gywely Trystan lawer hwyr,
Ryw nos a ddeffry'n sydyn, ac ni ŵyr
A ddaeth o'i gyfaill; ac er cryfed serch,
Drwgdybiaeth erch a leinw'r câr yn llwyr.

Dilyn drwy'r ôd cyhuddol lun ei droed
Hyd at ystafell fad y lladrad oed;
A gwrendy'n hir ar ddau yn suo'r serch
A'r brad melysa' a glywodd clust erioed.

A mwy na'i serch at Drystan yw ei sel
At Farch, ei deyrn twylledig, ac ni wêl
Fachludo arall haul heb ddwyn i glyw
Ei unben pur ei ffydd fradwriaeth gêl.