Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/112

Syndod yw'r chwedl i'r brenin, ac nis cred,
Gofid yw iddo ymdaenu'r su ar led;
Ac er i'r newydd gyrraedd hoffus ddau,
Nid March, y priod cu a'r câr, a'i d'wed.

Ond mynych adrodd helynt serch amhur
A bair i deyrn a fu fel astalch ddur
Yn erbyn picell enllib, ennyd wan
Roi praw ar Esyllt deg, er maint y cur.

"Esyllt," ebr ef, "rhaid imi droi i daith
A'm ceidw ymhell o'th wydd dros ddyddiau maith;
Mwynach a fai im aros dan dy wên,
Ond bys dyletswydd sydd at bruddach gwaith.

"Na phoena dithau, er imi droi o'm llys,
Cans rhof i'r teyrnaidd ŵr a garaf wŷs
I'th wylio'n hardd—nes imi droi'n fy ôl;—
 thi yng ngofal Trystan, pa raid brys?"

"Trystan!" medd hithau, yng ngrym cyfrwyster merch,
"Nid digon gennyt sôn am ymdaith erch
Heb roi i'r wraig a geri nawdd ei chas;—
Moes im fod gyd â thi, er mwyn dy serch."

Mae'r llygaid cil-agored eto'n cau,
A March yn curo'i fron am fwriad gau;
Try'r ddau i'r brenin eto'n gannaid wyn,
A newydd ddydd ei wên sydd ar y ddau.