Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/115

Ac etyb Trystan ag wylofus lais:
"Urddasol Esyllt, cei'n ddioed fy nghais;
Cans eto wyth-ddydd byr, a Thrystan fydd
Lle nis cyrhaeddo enllib erch ei drais.

"Rho'r newydd hwn i'th ŵr a'm câr ar frys,
Ac adrodd fy nghywirdeb yn y llys;
A chaffed y taeogion weld eu cas
Fel tawch yn chwalu, a chwedl anniwair flys.

"Ac o chaf dreulio wythnos ger eich bron,
I'm taith ddiderfyn af â chalon lon;
A gwenau March ac Esyllt ar y lli,
Er corwynt ing, a'm deil yn uwch na'r don."

Mwy gofid sydd i Farch o'i fwriad du,
A'r cam a wnaeth â dau a garai'n gu;
Drannoeth fe ddyry ar Esyllt fwynach gwên,
A Thrystan ydyw haul ei ddisglair lu.

Eithr cyfrwys serch nis dianc eto'n hir,
Heb i genfigen effro gloddio'r gwir;
Ac wedi mynych chwedl, rhaid yw i Farch
Roi clust a chred i lais tystiolaeth glir.

"Trystan ac Esyllt," meddai ef, â nwyd
Yn torri'n gwmwl ar ei wyneb llwyd;
"Paham y twyllech fi gyhyd, a'ch serch
Beunydd yn gwau o'm cylch ei anfad rwyd?"