"I ffwrdd o'm golwg, ewch ar frys, eich dau!
Ewch a mynweswch mwy eich cariad gau:
Paham y gwnaech fi'n warth a gwawd i'm llys?
Ewch ymaith ac argeisiwch anllad bau!"
I ffwrdd, cyn dydd, o ru fel nwydus don
Yr ânt, â'u gwynfyd stormus yn eu bron.
Trônt i'r anialdir ac i'r coed, lle gŵyr
Trystan am ddeildy cudd i gariad llon.
A thrigant yno mewn paradwys fwyn,
Yn ymyl afon fach o dawel swyn,
Ymhlith y blodau mân yn hedd y coed,
A thrydar adar sy'n bywhau pob llwyn.
Ac wedi nos, adroddant yn eu cell
Chwedlau am ofid serch mewn oesoedd pell;
A gwelant hafau dan aeafau crin,
A gwaed ar flagur tirf y gwanwyn gwell.
Ond March, o golli Esyllt wen ei gwawr,
Ni wêl ond cuwch yr erchyll nos yn awr;
A rhag i dristwch fwyta'i hoen yn llwyr,
Try yntau i'r coed drachefn ar helfa fawr.
Ar lasiad dydd, ei bennaf heliwr ef,
Ryw fore, a ddaw i ymyl tawel nef
Y ddau sy'n huno ar wely o risial clir,
A rhed yn ôl at Farch â'i ddychryn lef.
</poem>
