Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/117

"Unben, mae swyndy yn y gelltydd hyn,
Ac mi a welais ŵr, yn awr mor wyn
 meib y duwiau, ac yn ei ymyl ef
Dduwies o fun yn llawn prydferthwch syn!"

March yntau a'i canlyn ef hyd at ryw bau
Yn hollt y coed, ac yno cenfydd ddau
Mewn hyfryd hun, a chleddyf awchlym glân
Rhyngddynt, yn anwireddu'r cariad gau.

Cenfydd ei Esyllt yn fwy prydferth brudd
Na bun a welsai erioed; ar wywder grudd
Blodeua'n egwan ei rhosynnau pêr,
A'i phurdeb pefr sy'n wawl ar ofid cudd.

Carlama'n ôl i'w lys, a llef heb oed:
"Â'r pur y gwneuthum gam; a doed a ddoed,
Daw Esyllt yma'n ôl fel heulwen dêr,
Caiff Trystan fwy anrhydedd nag erioed."

Ymchwel y ddau drachefn, o'u hoen a'u hedd,
I'r llys a fu gyhyd i'w rhin yn fedd;
Ond ni ddaw haf a'i des, er mwynder March,
At wanwyn a ddygasai'r coed i'w gwedd.

Rhyw heulog awr, â Esyllt, oll yn hardd,
I wely o flodau Mai is coed yr ardd;
Ac enfyn Franwen ddoeth ar ddirgel hynt
At gell telynor serch a'i thyner fardd.