Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/56

Weithion, mi welaf nad ydyw'r byd
Ond llyfr o ddarluniau a daflwyd i grud
Baban a egyr laslygad clir,
A gwrido yn wyneb yr ysbryd cyn hir.

Awenydd, a gofi di'r funud fawr
Y ganwyd dy ysbryd i weled y wawr?
A gofi'r perlewyg a'th wnaeth di'n fardd,
Pan welaist y cread yn ysbryd hardd
A noeth, ryw brynhawn o haf yn y coed,
A'th weled dy hun, y tro cyntaf erioed?
Pan welaist dy Dduw yn dyfod yn ddyn,
A dyn yn Dduw yn dy fywyd dy hun?

"Oll-dduwiaeth! Oll-dduwiaeth!" sibrydir i mi,
Gwylia a gwêl pa ffordd yr éi di.
Nid felly; rhoer imi'r gwirionedd yn noeth,
A phe bai'n Oll-dduwiaeth, y gwir, fel aur coeth,
A garaf yn fwy na'r un gredo ddi-fudd
Na byddo yn tywys fy meddwl i'r dydd.

Mi wn nad Ysbryd y Cread yw Duw,
Ond gwn ei fod Ef ym mhob gronyn yn byw;
Mi wn nad drwy'r cread y daw ato'i Hun,
Ond gwn mai drwy'r cread y cyrraedd at ddyn
Ei briodoleddau anfeidrol Ef;
Gwn mai cyfieithiad o iaith y nef
Yw pob blodeuyn y twyn a'r pant,
A gwn fod dyfnder diwaelod i'r nant
Liw nos, pan gwyno dan ganu drwy'r cwm;