Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/59

Ai Simon yn unig a gipiwyd o'i gell
A'i gadwyn i gerdded mewn rhyddid gwell?
Na, daeth yn fynych ryw angel pur
I'm gwyddfod innau, ar lawr dan gur
Cadwynau anorthrech haearnaidd fyd,
I'm dwyn, er y muriau a'r milwyr i gyd,
I'w ddilyn i ganol ysbrydoedd glân
A ganai yn rhyddid eu byd o gân.

Gwelaf, yn awr, beth yw hanfod y gwir
A ymgragennodd, flynyddoedd hir.
Beth ydyw mater ei hun, erbyn hyn,
Ond gwisg weledig yr ysbryd gwyn.
Y pethau a welir, amserol ynt hwy-
Tai unnos i'r ysbryd tragwyddol a mwy.
Tu hwnt i'r llen, tu hwnt i'r llen,
Lleda fy ysbryd ddwy adain wen,
A gwêl y cyfanfyd fel mantell hardd
Am feddwl tragwyddol y dwyfol Fardd.
Eheda ar daith heb luddedu i blith
Brodyr ysbrydoedd, a chenfydd y rhith
Wedi ei blygu'n ôl gan Dduw,
I ddangos dim namyn yr ysbryd byw
A erys yn ieuanc a noeth fel y nef,
Ac fel y bu unwaith cyn cychwyn o dref.

Fychaned yw hwnnw nas gwêl y byd
Yn ddim ond pelennig farw o hyd
Yn cylchu o gwmpas yr haul, neu'n ffoi
Oddi wrth ei ganolbwynt, neu ynteu troi
Fel meddwyn yr awyr am byth arno'i hun-
Rhyw beiriant o gread i beiriant o ddyn.