Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/60

Ha! gwelais y byd, o unigedd y bryn,
Fel dwyfol golomen y dilyw, cyn hyn,
Yn lledu dwy adain flinedig a gwyw,
Yn cychwyn dros for yr ehangder at Dduw.
Yn ôl at Dduw yr ehedai ef,
Fel ysbryd afradlon yn troi tua thref.

O ganol nwyfreoedd mor ddisglair eu gwyn
Holaf fy hunan yn llawen a syn:
Mae, enaid, dy gyfnewidioldeb yn awr,
Oni suddodd i'r Digyfnewid mawr?
Rhyw ysgol Iacob yw'r byd i gyd
I'm codi i ganol ysbrydol fyd.
Tu hwnt i'r llen nid oes imi mwy
Gyfnewidioldeb; dihengais drwy
Dwyll ymddangosiad, a'r Ysbryd dilyth
Sydd mwy imi'n Un dinewid tros byth.

V
Gamgymeriadau! dônt ataf i,
P'le bynnag y trof, yn dorf ddi-ri.
I'm hysbryd yn fore truenus fu'r ffawd;
Sylla o'i anfodd drwy wydrau o gnawd,
Rhoed lliw'r materol i'r gwydrau hyn,
Ac nid wyf yn canfod y golau gwyn-
Y dilyw trybelid sy'n dyfod o Dduw-
Ac mewn ffug-oleuni y gorfydd im fyw.
Ond weithiau, pan dreiddiwyf tu hwnt i'r llen,
Pan welwyf o'r gliriach ysbrydol nen,
Canfyddaf wirionedd yng ngolau fy nef,
A dawnsia fy ngharchar pan ddelwyf i dref.