Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/62

Mil o flynyddoedd i'r Duwdod sydd,
Wedi'r ânt heibio, oll fel un dydd;
Ac un dydd iddo, mewn gloywach nen,
Fel mil o flynyddoedd, tu hwnt i'r llen.
Nid ydyw Amser yn bod iddo Ef—
Un dydd tragwyddol yw dydd y nef.
Eithr, onid yw mil o flynyddoedd i mi
Fel undydd, pan gyfyd fy ysbryd i'w fri?
Pan gyfyd o'i garchar i brofi'r wledd
A'r perffaith ddigrifwch sy 'mroydd yr hedd?
Oni bydd imi un Heddiw, bryd hyn—
Heddiw tragwyddol yr ysbryd gwyn?
Ac onid yw f'enaid yr un, yn awr,
Pan gyfyd o'i nos i roi croeso i'r wawr,
Ag a fydd pan ymsuddo i'r dilyw gwyn
Sy'n llenwi'n ddiatal geulannau'r glyn?
Yn awr, ambell dro, ni ddaw Amser i nen
Ysbrydoedd a dremio tu hwnt i'r llen.

A pheth ydyw Lle, er i'm meddwl o hyd
Ddewis ei le i bob peth ym mhob byd?
Onid enaid sy'n methu â gweled yn glir
Wrth syllu o d'wyllwch ei garchar yn hir?
Canys, pan godwyf ar f'adain wen,
Rai prydiau, i gliriach, ehangach nen,
O ganol goleuni ysbrydol ne
Mi welaf mai lledrith cyfeiliorn yw Lle:
Lledrith i'r plentyn sy'n dechrau byw,
Heb weld ar amrantiad ehangder Duw;
Lledrith i ysbryd sy'n dal yn wan,
Heb ddechrau ei deimlo'i hun ym mhob man.