Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/63

Yng nghanol y nos, pan fo'r byd mewn hedd,
Mae f'ysbryd tragwyddol yn codi o'i fedd.
Daw angel y nos, yn sobrddwys ei bryd
Hen ysbryd yr annherfynol—o hyd
Yn sanctaidd a noeth i mewn drwy fy nôr,
Ac yn ei wynepryd mae wyneb yr Iôr.
A'r cread yn sanctaidd fud, yn awr,
Daliaf yr angel hyd doriad y wawr.
Codaf len y ffenestri mewn cyffro byw,
Ac wele im gysegr â lampau Duw
Fil myrddiwn yn dangos dieithriol wawl
Seceina'r cread—ogoniant di-dawl.

Dilynaf hen ysbryd yr wybren fry
I ganol ei nos-neuaddau lu;
Dwg fi i ganol gwindy mwynhad,
Ac ni chais fy ysbryd am arall benllâd.
Dilynaf y sêr ar ddiderfyn daith,
Dilynaf blanedau ar gylchdro maith;
Yn ôl ac ymlaen, ar hyd llwybrau'r ne,
Llamaf heb wybod am Amser na Lle.
A suddaf, o'r diwedd, i ganol y môr
Lle sudda aneirif sêr yr Iôr.

I Dduw, nid yw Lle. Pe cymerwn yn awr,
Fel arall awenydd, adenydd y wawr;
Pe trigwn ddyfnderoedd eithafoedd y môr,
Yng nghanol fy mhabell preswyliai'r Iôr.
A phe cyweiriwn fy ngwely o dân
Yng ngwaelod y pwll, y llygaid glân
A threiddgar-dyner a wyliai fy nghur,
Yn llawn o gyfiawnder a chariad pur.