Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/88

Ond wele ni o wydd y duwiau'n troi,
Ac at y llu galarus sydd â'u cri
Fel cri myrddiynau o Raheliaid lleddf
Yn treiddio drwy'r canrifoedd. Gwelwn hwynt
Yn gwibio heibio i'w gilydd, heb un cais
I sibrwd cyfarch, rhag mor fawr eu poen,
Ac mor hunangar eu bywydau trist.
"Dyma," medd ef, "y gynulleidfa fawr
Bruddaf, amhuraf, fab, a weli byth;
Uffern pob oes sydd yma'n uffern aruthr.
Yma mae'r bryntion wrth rieni hoff
Yn curo ar galon galed, nos a dydd;
Yma mae'r godinebwyr sydd â'u nwyd
Anfarwol effro am ddirgelu bedd
Eu pleser â golygon llawn o wŷn
Ffromllyd. Ac yma mae'r gwleidyddion fil
A dwyllai wledydd, wedi gweld ers talm
Mai hwy eu hunain a dwyllasant hwy.
Yma mae'r llu na chodant byth eu pen
A aeth i gadau creulon er mwyn clod,
Ac nid ymhlaid cyfiawnder, a chreu myrdd
O weddwon ac amddifaid mewn un dydd
I godi'r gri sy'n rhwygo nos eu gwae.
Yma mae'r rhai a garodd aur yn fwy
Na'r einioes; gwêl hwy'n suddo'u dwylo i'r fflam
A dry ar lun y melyn aur o hyd
I'w hudo ac i'w gwatwar, ebyrth pridd
Lliwiedig; gwêl hwy'n cuddio'u cydau o dân,
Yna'n ymuno â'r llu ar gyfrwys wên.