Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/89

"Gwel yma eto," ebr f'arweinydd llwyd,
"Ddau a fu'n syndod cynfyd yn eu gwae:
Nis gwelodd uffern ond a'u canfu hwy."

Mi drois i hir ryfeddu at ingol ŵr
A ledai lygaid awchus, gwyllt eu treigl,
A safn newynnog at y melys rawn
A blygai ato—ond nid i'w profi byth.
Dyrchafent cyn ei ddal onaddunt hwy,
Ac yna doent drachefn i'w demtio ef.
"Wele'r glwth Tantalos," ebr Homer im,
A'i druan drem a dreiddiodd drwof i.

A heb fod nepell gwelwn arall un
Yn treiglo maen i goryn mynydd serth,
A'r maen am dreiglo'n ôl, bob cam o'r daith.
Mi a'i gwelwn ef yn cyrraedd pen y bryn,
O ddal i wylio'n hir ei wthio maith;
Ac yna, gwelwn faen yn treiglo'i dreiglwr
I lawr yn greulon gyflym i'r gwastadedd,
A'r gwaed yn llif ar Sisyphos a'i faen.
Ac yna, gwelwn ef yn dechrau'i waith
Diderfyn eto, heb un sôn am saib.
"Wele," medd Homer, "it gynlluniwr ffals
A dreuliodd oes i dwyllo dyn a Duw."
Eilwaith dilynais ef i ben y bryn,
A gwelais eto'r maen yn treiglo'n ôl,
A'r gwaed yn bistyll rhuddgoch. Dodais lef
I'm braw; ac wrth ei dodi, mi ddeffrois
O hun a oedd fel uffern, oesoedd fyrdd.