Pa fodd y soniaf air amdani wrth ddyn?
Gwelais y dyrfa o angylion brych;
Ond pwy a ddeil na buont yn y gwawl?
A phwy nad oent yn uffern? Yn eu trem
Canfum ddwyfoldeb nas dinistriai'r fall,
A rhyw fileindra a'u llwyr bellhai o'r nef
Hyd dragwyddoldeb. Gofid dwyfol oedd,
Dan falchter dieflig, ar bob wyneb du;
A rhoddai sŵn y gadwyn iddynt ias
O atgof am Goll Gwynfa, ennyd fer,
Ac yna, rhincient ddannedd ar yr Iôr
A'u gwnaeth yn ddigon mawr i syrthio am byth.
Yn frenin arnynt, yn eu canol hwy,
Gwelais ddyfeisydd damnedigaeth dyn
Ac angel—hen archelyn byd a nef;
Ni allai Satan yntau guddio'i wae,
Cans nid oes neb a ddwg ei boen fel un
Sy'n llunio gofid cread, uffern myrdd.
Tybiwn ei weled fel y gwelwyd ef
Gan Filtwn, pan ymsuddodd ar ei ôl
I gydymdeimlo ag ef ym mwg y pwll;
A llosgai'r geiriau ar len fy meddwl oer:
Er wedi ei dduo gymaint, mwy na'r cwbl
Ddisgleirdeb yr archangel; eithr ei ael,
Fe'i creithiodd taranfolltau, ac ar ei lwyd
Wywedig wedd eisteddai gofal mud."
Tybiwn ei weld yn tynnu ataf i,
A chrynai'r fro wrth sŵn ei gadwyn drom.
Hyfrytaf sŵn—cyn nesu o'r Du, deffrois.
