Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/95

O ddwyn ei dorf i ddwyn y newydd lwyth
A dyrrai o gylch y fan i'w ddisgwyl ef,
Fadwr diorffwys uffern. Er rhegfeydd,
Rhoed inni dirio fel y gŵr a ddaeth
Wrth air a gofal Fferyll drwy bob Cant.

Yn sŵn taranau croch ac wylo lleddf
I Limbo—gyntaf Cant—y daethom ni;
Ond nid oedd yno waeau, namyn poen
Araf y gofid sydd yn troi'n wylofain
Isel a phrudd drwy'r oesoedd. "Pwy yw'r rhain?"
Meddwn, "a pheth yw ystyr hyn?"Ebr ef,
"Nid uffern briod le'r cyfiawnion hyn,
Wŷr a ddifuddiwyd o'r ddedwyddach oes.
Ni chawsant hwy drwy fedydd, porth y Ffydd,
Fynediad i fwynderau teyrnas Dduw
Am nad oedd Crist i'w pobl yn wrthrych cred."

Gwelwn ysbrydoedd glanaf cynfyd hen—
Homer a Socrates a Seneca,
Plato a Horas, Fferyll lary, a mil
O'r sawl a garai buraf gwir eu hoes.
Ni ellid uffern dduach i'r rhai hyn;
Gofidiwn innau gymaint colled nef
O'u colli, oleuadau gwawr y byd.

Ond rhaid oedd dilyn at y tywyll Gant
Lle gwelir uffern gyntaf. Gwelwn ef