Tudalen:Caniadau Gwili.djvu/96

Sy farnwr ar y myrdd eneidiau coll,
Minos—ddeddfroddwr Creta gynt a'i theyrn―
Yn rhannu'r gosb a weddai i'r neb a ddôi
Gerbron ei fainc; a chlywn y gwyntoedd dig
Yn gyrru eneidiau coll a'u llefain gwyllt
A'u tyngu chwerw, megis heintiau, o'u blaen
Drwy fro'r anobaith. O, mor brudd eu cri,
Fel cri ehedfa o adar yn y storm
Yn llanw'r nef ag arall storm o wae!

"Pwy ydynt?" meddwn; ac yn ateb daeth,
"Gwêl yma'r rhai a aberthwyd ar wyllt dân
Eu nwydau trythyll; gwêl mor hawddgar yw
Athrylith mab ac anfad degwch merch."
A gwelwn yn mynd heibio ger fy mron
Filoedd o wŷr a ddamniwyd gan eu dawn,
Fyrdd o lancesi ail eu drych i'r fun
A lediai'r lluoedd—Helen aflan, hardd.

Ond tros y terfyn troi i'r nesaf Cant,
A gweled newydd boenau newydd dorf.
Gwelwn gawodydd budr o eirlaw oer
Cesair a dwfr amhur drwy gydol nos
Yn disgyn, a halogi'r wlad a'r llu
Oedd danynt oll. A chlywn ei gyfarth hyll
Ef, Gerberus dri-gwddf, ddidostur, flin,
Uwch truan epil, wrth eu darnio hwy,
A mynnu gwledd. "Y glythion ydyw'r rhain,"
Ebr llef f'arweinydd," gwêl eu huffern erch!"