Tudalen:Caniadau Owen Lewis Glan Cymerig.djvu/120

Ha ddaear, na falchia, 'does ond rhan
O hono 'n llechu ynot ger y Llan;
Mae'r enaid yn Mharadwys, gwlad yr hedd,
Yn canu mawl; y corff sydd yn y bedd!
Mor drist yw meddwl na chawn weled mwy,
Ei ddelw hardd yn Eglwys hen y plwy',
Na chlywed ei soniarus lais mewn cân
Yn ysbrydoli'r dorf yn fawr a mân.
Nid yma'n unig y danghosai e',
Ei hroffes hardd, fel Cristion yn mhob lle:
Yr unrhyw a fu ef o hyd, trwy'i oes,—
Yn filwr pur i grefydd Crist a'i groes.
Er fod ei gorff yn fud, mae ef yn fyw
Yn siarad gyda ni. Mor amlwg yw
Ein Tap Ieuan yn ei odlau cun,—
Mae yno'n fyw 'r un fath ag ef ei hun,
Yn dangos ei gymeriad gloew glân,
Fel un yn gwisgo lifrai 'r Wynfa lân
Chwarelwyr, meib Ffestiniog heddyw sydd,
Fel plant amddifad ar ei ol,—— mor brudd
'R edrychant hwy wrth wel'd mai gwag yw'r fan
Lle gynt y gwelwyd ef yn gwneyd ei ran,
Fel gweithiwr gonest, am flynyddau maith.
Bu'n addurn i'w gyd—ddynion yn y gwaith,
Ac os anghydfod ddeuai rhwng rhyw rai,
Mor dyner y danghosai ef eu bai,
Fel pan 'redychant ar ei siriol wedd,
A gwrando ar ei lais, teyrnasai hedd!
Fel cyfaill nid oedd well o dan y nef,
Nac un yn haeddu mwy o barch nac ef.

Pan byddai 'n dod o'i waith, edrychai'r plant
Ar ddelw T. ap Ieuan, fel ar sant;
Ac o fel carai yntau blant y Llan
Ac anwyl yn ei olwg oedd y fan,
Lle'r ymgynhullent hwy bob Sul yn nghyd,
I son am bethan uwch na phethau'r byd ;
A llawer o'i gynghorion doeth a fu,
Cyn hyn yn foddion i oleuo llu