O blant sydd heddyw yn golofnau byw,
Yn dilyn ol ei droed hyd lwybrau Duw;
Ei wersi fel amryliw flodau mân
Sy'n britho allor serch yn bur a glân;
Trysorir hwynt fel gemau nefol ryw,
Gan lawer mab a merch, sydd hedyw'n byw
Yn mhell o'r fan, lle gynt y dysgwyd hwy
I ofni Duw yn Ysgol Sul y Plwy'.
Bydd enw Glan y Wern, ei gartref clyd,
Yn llawn o swyn ar gof y wlad o hyd
Fel mangre gysegredig.—O mor hardd
Yw'r bwthyn hwn, hen gartref hoff y bardd;
Fe erys hwn fel yn y dyddiau fu,
Ond rhwng ei furiau heddyw, galar du
Deyrnasai dros y fan, Ha gwag yw'r sedd
Lle bu; Ow eiriau trist, mae yn ei fedd!
Ond sychwch chwi eich dagrau deulu mad,
Mae'r oll er gwell yn nwyfol drefn y Tad.
O boed i Dduw eich arwain ato ef,—
Cewch eto gwrdd wrth orseddfainc y nef.
Nid oes angen colofn arno,
Y mae hono yn ei waith;
Er's blynyddau wedi'i gerfio
Yn llenyddiaeth bur ein hiaith,—
A thra treigla dyfroedd gloewon
Prysor, trwy y dawel fro;
Bydd ei enw gan lenorion
Byth yn fyw ar lech y co'.
Gorphwys, gorphwys, gyfaill anwyl,
Boed dy hun yn llawn o hedd ;
Gristion dysglaer, fe fydd engyl
Nef yn gwylio man dy fedd,
Hyd nes treigla oesau'r cread,
Pan ddaw amser byd i ben;
Yna do'i o'r bedd, ar alwad
Duw heb liw 'r ddaearol lẹn,
