Tudalen:Caniadau Owen Lewis Glan Cymerig.djvu/84

Mor llesol ydwyt ti i'n daear, halen,
Anrhaethol werth yw'th rin o law dy herchen.
Ymwelydd hoff, pe deuit yma'n amlach,
Fe argyhoeddet gymeriadau duach
Na'r ffrwythau cain yr ardd, sydd yma,
O dan dy amdo, fendigedig eira.

Daw byd o dân, o'r dwyrain draw i'r golwg,
I doddi'r fantell wen oedd gynt mor amlwg;
Yr hwn a adfer eto wisgoedd sidan,
Trwy hardd belydrau'r haul fe drwsir anian.
A'r ardd' a ddengys fyrdd o fân deleidion,
Mewn tlysni ac aroglau blodau glwysion.
Mor ddestlus ac ardderchog ydyw'r ffrwythau
Sy'n hongian yn y coedydd ar y brigau:
Mor swynol ydyw'r oll i'r garddwr siriol,
Sydd a'i holl egni gyda rhai'n yn ddyddiol
Yn gwylio yn ofalus uwch eu penau,
Ac yn trin y pridd, - yna rhydd yr hadau
Mewn tyfol le, arhosant yno enyd;
Daw yntau o ddydd i ddydd i wel'd y bywyd,
Er nad yw'n deall hwn, mae'n gwel'd'r Anfeidrol
Yn gwneyd yr ardd 'run fath a'r Wynfa Nefol.

Y llysiau draidd i gwrdd a gwres yr huan,
Mae iddynt hwy fel llygad Duw ei hunan.
Daw'r nefol wlith, a'r hyfryd wlad i feithrin,
Ac adnewyddant hwy y tyner egin;
Caiff yntau'r garddwr weled fel mae'r ffrwythau
'N addfedu'n brydlon erbyn eu tymhorau;
Fel hyn, er boreu cynta'r greadigaeth,
Fe welir llaw yr Ior yn estyn lluniaeth,
A merch y nefoedd sydd yn dangos ini
Drugaredd yn ei chynyrch ddirifedi;
Ac O! na allem ddiolch iddo'n gyson
Am ffrwythau anmhrisiadwy sydd yn frithion
O fewn yr ardd; hwy wenant ddiolch iddo
O fyrdd o lygaid gloewon, syllant arno.
Tra safai dyn yn fud, nis gall ef edrych
Yn wyneb Crewr a Chynhaliwr cynyrch,