Neidio i'r cynnwys

Tudalen:Cerdd Allwyn.djvu/17

Oddi ar Wicidestun
Prawfddarllenwyd y dudalen hon

A'th feibion ar dy fron.
Rhyw gyntedd wyt i'r ddinas fawr,
Sydd draw tuhwnt i gaerau 'r wawr;
Esgorfa gwir athrylith
Meddyliau pur, diragrith,:
Cyn esgyn fry ger bron gorseddfainc Duw,
Yn ddwfn fyfyrwyr o anfarwol ryw,
A threiddio byth i'r egwyddorion sydd
Yn annattodol yn eu trefn,
A heirdd fel golau 'r dydd."

Myfyriwn fel hyn;
A'r angel yn syn,
Ar deml yn sylwi;
A theml oedd hi
Oruchel ei bri,
Oddiallan ac ynddi.

Gafaelodd yn fy llaw,
Arweiniodd fi 'n ddi-fraw,
Hyd at ei hallor;
Ond yn y gysegredig fangre hon,
Rhyw brudd—der annaearol lanwai 'm bron;
Trom oedd yr awyr, fel yr awyr sydd,
Yn nglyn cysgodau angau tywyll, prudd!
O'm llygaid ffrydiai dagrau 'n rhydd,
A holl ffynnonau cudd
Fy mron oedd yn ymagor.
A THEML GALAR
Am feibion daear,
Oedd hon, yn sefyll wrth y ddu gagendor,
Sydd yn gwahanu 'r byd a'r dduaf oror.


IV.

Ac yno 'n galaru y gwelwn offeiriad,
Yn ymyl yr allor—gwlyb, gwlyb, oedd ei lygad;