Ymlusgai braw colynog dan fy mron.
Fy anadl beidiai. Chwyddai 'm calon gron.
Ac wrth syndremio i'r tywyllwch du
Yn fuan gwelwn ddrychiolaethau lu,
A delw galar dwfn ar wedd pob un
Pe 'n ddelw hefyd, heb un math o lun.
Ar fron yr angel dodais bwys fy mhen,
Ymguddiais yno dan ei fantell wen,
Ac ef lefarai, "Offrwm ddagrau 'n awr
I alar Cymru, yn ei ymchwydd mawr,
A bortreadir yn yr arlun dwys!
Ow! golli Ieuan lwys,
Oddiar y llawr!"
V.
Ac yna dystawrwydd. Chwa adfywiol gaed
Drwy 'r deml oll. Cyfodais ar fy nhraed.
Lamp ar ol lamp oleuid, nes y fan
Fel gynt o'm blaen. Daeth newydd nerth i'm rhan;
Ac wrth yr allor clywn acenion byw
Y trist offeiriad, yn ail-ddeffro cur,
Am golled arall o ofidus ryw,
I Gymru anwyl, sydd â'i bron yn bur.
Ac wele adlais gwan
O'i deimlad yn y fan:—
"Ar ol wylo dagrau am blentyn oedd gu,
Fu farw ar hanner ei fagu,
Ail wylo raid eto! dewch ddagrau yn llu,
Un arall a gollwyd yn Nghymru.
"Dwfn, dwfn, yw y tristwch trwy Gymru yn awr,
Mae miloedd yn wlybion eu gruddiau;
