CERDD ALLWYN.
I.
YMSON Y BARDD.
I'R enaid prudd sydd wrtho 'i hun yn byw,
Yn ddelw sobr o'r anfarwol Dduw;
Fel pelydr bach ar grwydr fry uwch ben,
Pan fo'r tywyllwch yn amwisgo'r nen,
Neu wlithyn unig ar y blodyn per
Yn nghanol nos, heb lewyrch haul na ser—
Mor fwyn i'r enaid hwnw yw cael gwên,
Pe ond gan faban mud ar fonwes brudd,
A bod fel pelydr bach o'r ddunos hen,
Yn saethu allan i ddysgleirdeb dydd—
Ac fel y gwlithyn bach,
Pan dyr y borau wawr,
Yn derbyn gwenau fyrdd gan dlysion flodau'r llawr.
Mae llawer enaid yn yr isod fyd,
A dim ond prudd-der bythol yn ei fryd;
Difrifwch angau, a mudanrwydd bedd
Yw prudd gymdeithion ei alarus wedd.
Ni wel oleuni pan lewyrcho haul,
Ond bythol nos orphwysa ar ei ael;
Ni chlyw beroriaeth yn y tewfrig lwyn,
Yn sü y gwynt, na cherddi adar mwyn;
Afonig fach wrth furmur ar ei glan,
Delweddau tristwch rydd i'w deimlad gwan,
