VI.
Daeth awel falmaidd fel o'r Wynfa nefol,
A chwalai 'r gwyll am enyd fach ddyddorol;
Ac yno 'n dyner clywn y mwyn offeiriad,
Yn dwys acenu geiriau dofn alarnad,
Am golled newydd gafodd Cymru fad,
Un ddwys i'w mynwes, O! dyneraf wlad!
A'i galar dwfn ar alar,
Eleni yn ddigymar!
"O! Gymru dirion, mae y flwyddyn hon
Yn llwytho gofid yn dy dyner fron!
Y dyrnod cyntaf oedd yn drwm a dwys,
Pan yn yr amdo cuddiwyd Ieuan lwys;
Yr ail mor fuan-cyn anadlu braidd,
Yn rhwygo 'th galon hyd ei dyfnaf wraidd!
A'r trydydd eto!-trwm yw hwn yn wir!
A'i loesion chwerwon deimlir drwy y tir
Am oesau lawer. Profiad dwys a gaed;
O dano 'n awr y wylir dagrau gwaed;
Ac er dwys wylo ffrydiau hallt bob dydd,
Mewn bedd mae 'th feibion, yn y gwely cudd
Yn huno 'n dawel. Nid taranfollt fawr,
Na thwrf corwyntoedd, a'u deffroa 'n awr.
Mwy dwfn eu hûn na chynt pan ar dy fron
Y megit hwy o dan dy wenau llon!
I mi a thithau, chwerw iawn yw 'r cur,
Am golli DAFYDD, oedd a'i fron yn bur,
Cyn braidd gyrhaeddyd calon oedran gŵr,
Ei draed yn fferu yn y marwol ddwr.
Fel haul yn machlud pan yn hanner dydd,
Yn nghanol myrddiwn o gymylau prudd,
A phawb yn synu, ac yn tewi 'n fud,
Am golli gwenau ei oleuni drud.
