I lawn groniclo ar bapyrlen lân
Holl ymadroddion yr alarus gân.
"Gorphenwyd! O alar! aeth Tegid i'r bedd!
Mae'n awr dan dywarchen yn huno!
Y pryf sy'n teyrnasu yn hyf ar ei wedd,
Ac yntau yn fud yn ei amdo!
Ni allaf byth mwyach ei weled yn llon
Yn gwenu ar ddaear a nefoedd,
Fel bardd—a holl anian yn llanw ei from
A'i delwau trwy'r eang amgylchoedd.
"O ddirfawr wahaniaeth! bu'n rhosyn tlws gynt,
Yn tyfu ar fonwes Meirionydd;
A'i flodau yn brydferth yn llwytho y gwynt
A'u harogl o'r ddol hyd y mynydd;
Mor deg y pryd hyny y lledai ei ddail,
A'r haul ar ei fron yn llewyrchu—
Yn ngardd lwys yr awen prin gwelid ei ail,
A'r wlad ar ei borphor yn gwenu.
"Yn foreu gwnaeth yno gyfammod oedd gun
A'r awen, ac ef ond yn blentyn!
Y llyn[1] yn offeiriad, a'u rhwyment yn un,
Acanian yn tystio gyferbyn:
Priodas wir ddedwydd i Gymru oedd hon,
Eu heppil dderbyniai'n serchocaf;
Ni welwyd hiliogaeth mwy prydferth a llon—
Yn ddelwau o'u rhiaint anwylaf.
"Llafurus fu Tegid yn moreu ei oes,—
Yn diwyd ddiwyllio ei feddwl;
Pelydrodd i'r golwg, er gwaethaf pob croes,
Yn seren o fonwes pob cwmwl:
- ↑ 'Llyn Tegid, oddiwrth ba un y cymerodd ei enw barddonawl.
