Tudalen:Cerddi'r Bugail.djvu/105

Pand harddwych a fydd, meddai fenaid gwallgo,
Cans hardd ydoedd gynt ym myfyr y byd?
Gwelais ei degwch mewn lili yn huno,
A'i fawredd anghyffwrdd ar Seinai'n fflamio:
Pan ddêl i deyrnasu, pwy ddeil ei hud?

Un hwyrnos Nadolig tan ruthr y gwyntoedd,
A'r wenlloer fel sidyll risiant uwchben,
Mi glywais gywraint ganu y Nefoedd,
A gwelais Ei Seren Ef ar y nennoedd,
A'r oed dragwyddol yn codi'r llen.

Minnau ni welais ond baban ym mreichiau
Rhyw forwyn yn huno fel angel byw,
Ond gwaeth am fy siom roedd purdeb ei ruddiau,
A'i degwch sant yn torri trwym nwydau
Fel murmur di-lef gan ddweud — "Myfi Yw".

III Cyffes y Diddanydd
Bu fenaid yn rhwyfo moroedd terfysglyd,
A'm hysbryd digartref ar afrad hynt,
Ac nid oedd a lonnai mhruddaidd ddyhewyd,
Ac ni ddoi hyd ataf eithr niwl ac adfyd,
Gan ymson am bellter di-gariad a gwynt.

A gwelwn rai eraill fel finnau yn hwylio,
Ac ewyn y môr a'r storm yn eu gwallt,
A chlyw-wn isleisiau y tonnau'n wylo
A chlyw-wn afar y ddrycin yn rhuo
Yn nodau eu bywyd cyfeiliorn hallt.