"Wel, Sarjant, beth sy'n bod?" meddai'r Arolyg ydd, braidd yn ddiamynedd.
Cofio ddaru mi am Siôn y Bodiau, syr," meddai'r Sarjant.
"Pwy ydi hwnnw?" gofynnai Aubrey, ac edrychodd yr Arolygydd yntau yn bur hurt am eiliad. Ond gyda hynny daeth golwg arall i'w wyneb.
"Siôn y Bodiau?" meddai. "Creadur sydd yn byw ar botsio a dwyn ar hyd y glannau yma. Y mae o wedi bod o flaen 'i well 'wn i ddim sawl gwaith, ac wedi bod yng ngharchar tua dwsin o weithiau am ryw droseddau bach. Y mae lle i amau pethau gwaeth amdano: byddai'r Arolygydd oedd yma o'm blaen i yn mynd ar 'i lw mai fo a laddodd gipar Penlliw rhyw ddeng mlynedd yn ôl, ond fedrodd neb brofi dim. 'Deryn amheus iawn ydi Siôn, neu, a dweud y gwir, 'deryn nad oes dim amheuaeth o gwbl yn ei gylch."
"Ond sut y gallai hwnnw ddwad i gysylltiad â Gwynn o gwbl?" gofynnodd Aubrey.
"Fel hyn, syr," meddai Sarjant Williams. "Y mae Siôn yn byw mewn hen fwthyn ar lan y môr heb fod ymhell iawn oddi wrth Benlliw—yr unig dŷ yn y cyffiniau yn unman. Maen' hw'n dweud bod yno bentre bach wedi bod yno rywdro pan fyddai llongau'n cario glo a chalch ar hyd y glannau yma, ac y byddai yno lawer o smyglwyr yn byw yno ers talwm. Ond welais i ddim ond rhyw un tŷ arall heblaw'r tŷ y mae Siôn yn byw ynddo fo, ac fe aeth hwnnw efo'r llanw un noson fawr rhyw bum fmlynedd yn ôl. Wrth gwrs, y mae tŷ Siôn wedi'i gondemnio lawer gwaith drosodd, ond yno y mynn o fod, ac fe â yntau efo'r llanw rhyw ddiwrnod—a Siôn ynddo fo."
"A fawr o golled i neb," meddai'r Arolygydd yn gwta. "Y mae'r Sarjant yn iawn. Os oes ceiniog
