teimlo rhyw ddieithrwch a phryder wrth symudi gyfeiriad dynion peryglus a ffyrnig.
Aubrey oedd y cyntaf i sylwi ar y sŵn a dorrodd ar ddistawrwydd y nos. Yr oedd islais y don i'w glywed o hyd yn y lle hwnnw—sŵn y môr yn golchi'n araf ac yn gyson ar y traeth. Ond nid sŵn y môr oedd y sŵn a barodd i'r pedwar sefyll a gwrando. Clywsai'r lleill ef erbyn hyn—rhu dwfn, isel, bygythiol yn rhywle o'u blaen yn y tywyllwch i gyfeiriad Penlliw. Gwrandawsant drachefn. A thrachefn daeth y sŵn. Yr oedd yn nes atynt yn awr. Nid oedd dim i'w weled, ac yr oedd rhywbeth arswydus yn y rhuo isel, dwfn hwnnw, fel pe buasai'n llais yr anial a'r nos.
"Be' sy'n bod?" meddai'r Arolygydd. "Sŵn be' ydi o?"
"Y mae'n debyg iawn i sŵn tarw," meddai Aubrey, "ond welais i'r un tarw, na dim gwartheg o gwbl, y ffordd yma pan oeddym i lawr o'r blaen."
"Y mae yna un, syr," meddai Puw. "Ac hwnnw'n un brwnt iawn hefyd., Ydach chi'n cofio, syr," meddai wrth yr Arolygydd, "iddo fo ddarn-ladd y gwas rhyw hanner blwyddyn yn ôl?"
"Rydw i'n cofio hynny," meddai'r Arolygydd, ond 'does bosib' bod creadur felly'n rhydd ar y traeth yma. Y mae o'n beryg' bywyd."
Daeth y rhu drachefn, ac yn nes fyth yn awr. "Y mae o nid yn unig yn rhydd, ond yn dwad amdanom ni, 'ddyliwn i," meddai Sarjant Williams. "Y mae Morley ac Elston wedi gofalu na chaiff Gwynn ddim cyrraedd Penlliw," meddai Aubrey. "Ar ei gyfer o y mae'r tarw allan."
