"Wyt ti'n meddwl fod 'i grefydd 'o gymin' ar y wyneb a hynny, Wil?" ebe Lewis Dafydd.
"Na, 'doeddwn i ddim yn meddwl edliw hynny iddo fo; ond ydach chi yn meddwl, mewn difri', Lewis Dafydd," ebe Wil, "fod yn iawn i ddyn duwiol 'neud ceg fel acw," gan bwyntio at wyneb Siams yn y glas.
Trodd Siams dipyn yn chwyrn ar ei sawdl, a dywedodd,
"Cer' oddma, Wil, 'rydw i'n deydi ti y gnei di Lewis Dafydd yn salach—mae gin ti rw lol bob amser. Wyddost ti ddim fod y doctor wedi rhybuddio nad oedd neb ond Gwen Ifan a Nel a finna i ddwad ato fo? Rhag cwilydd i ti!" A throdd yr eilliwr yn ol ar ei sawdl i fingamu yn y drych, a chydiodd yn ei drwyn â'i law chwith i hyrwyddo gweithrediadau y rasal yn y dde.
"Ddeudodd y doctor, Siams," ebe'r gwas bach "y caet ti dynnu wyneba fel yna yng ngwydd Lewis Dafydd ac ynta mor wan? 'Rydw i, heb son am Lewis Dafydd, dest a mynd sal wrth edrach arnat ti."
"Taw, Wil," ebe'r tyrchwr, "gad iddo fo orffen; mae gin Siams wyneb gwerth 'i shafio ('a'i bryfocio,' ebe Wil yn ddistaw wrth bost y gwely). Mi gei di weld mor ddel y bydd 'o yn edrach ar ol darfod."
"Fydd 'o byth yn ddel," ebe Wil, "mae 'i wyneb 'o yn rhy gul, a'i wallt yn rhy laes."
"Pan ddaw Wil yma i d'oed di, Siams," ebe Lewis Dafydd, "mi fydd yna was bach wedi'i fagu yn rhwla i'w boeni yntau."
