Gwyddai Wil o'r goreu fod rhywbeth ar feddwl Siams, nid oedd mor hawdd ei boeni ag arfer, a syrthiai y rhan fwyaf o saethau y gwas bach yn ddiniwed i'r llawr.
Gorffennodd Siams ymdrwsio, a safodd ar ganol y llofft yn blentyn yn ei ysbryd a'i ystum.
"'Rwyt ti ar i fyny 'rwan, ac yn barod i gychwyn," ebe Lewys Dafydd.
"Ydw, am wn i," ebe yntau, ond yn edrych mewn ychydig o benbleth; a'r munud nesaf, ychwanegodd,—
"Mae gin i flys deyd 'y mhader cyn mynd, mi fydda'n fwy parod i fynd i ngwely pan ddof yn ol."
'Roedd Wil ar fin gofyn mewn 'smaldod ai ar ei sbri yr oedd yn mynd, ac os oedd yn debyg o fod yn rhy feddw i'w ddweyd wrth fynd i'w wely; ond collodd y cyfle,—'roedd Siams ar ei liniau wrth erchwyn ei wely ei hun cyn i'r cwestiwn gyrraedd tafod y gwas bach. Ymhell cyn i Siams godi ar ei draed 'roedd Wil yn teimlo yn bur ddiolchgar mai colli y cyfle wnaeth. 'Roedd rhywbeth o gwmpas y penliniwr yn awgrymu i'r ddau oedd yn edrych arno nad oedd y pader yn ddim ond rhagymadrodd i'r hyn oedd ganddo i'w ddeisyf, beth bynnag oedd hwnnw. Ymbiliai yn fud ac yn faith, ac er cymaint o ddireidi oedd yng nghroen y gwas bach, ni chymerasai fferm Bryn Marian am aflonyddu arno. Toc cododd Siams yn hollol naturiol a dilol, ac ebe fe yn chwareus wrth Wil,—
"Well i ti ddwad hefo fi!"
