"Na ddof heno," ebe yntau. "Wn i ddim be' ydi dy neges di, ond mi wn y rhaid i mi gael blynyddoedd cyn y medra i hwylio fy hun mor onest ag yr wyt ti wedi gwneud."
Aeth Siams i lawr, gan feddwl cyfarfod Nel yn y ffridd, fel yr oeddynt wedi trefnu.
Ni cha'dd Elin fawr o drafferth i wneud ei hun yn barod, ac ni fu raid iddi ychwaith wneud hynny yn llechwraidd. Dywedodd ei mam wrthi rywbryd ar ol tê fod eisieu iddi redeg ar neges i'r llan, a rhybuddiwyd hi i gychwyn cyn iddi fynd yn hwyr. "'Rydw i'n siwr y daw Siams i dy gyfarfod di, ond iti ofyn iddo fo," ebe Gwen Ifan, pan ddaeth Nel i lawr y grisiau wedi gwisgo am dani.
"Mae o yn mynd i rywla ffor' honno eisus," ebe hithau; "mi siarada i hefo fo."
Ar hynny daeth Siams i lawr o'r llofft.
"Siams," ebe Nel, "'rydw i'n mynd i'r llan; 'rwyt titha yn mynd i'r cyfeiriad hwnnw, on'd wyt ti?"
"Ydw," ebe yntau.
"Mam oedd yn deyd y baset ti'n dod i nghyfarfod i,—ond gan dy fod ti yn myned 'run ffordd a fi hwyrach y ca i dy gwmni yn ol a blaen."
"Cei, cei," ebe yntau; a chan dynnu ei law arw ddiymgeledd dros ei ên, ychwanegodd, "on'd oedd o yn lwc i mi shafio tipyn."
"Mi faset yn llawn cystal cwmni iddi hi rhag bwgan daset ti heb shafio," ebe Gwen Ifan.
"Wnae o mo'r tro felly," meddai Wil, yr hwn oedd wedi cefnu ar yr hospital a Lewys Dafydd, gan
