"Be' sy' arnat ti, dwad?" ebe'r tyrchwr, pan ddeffrodd.
Daliai yr hwsmon y stwmp o flaen ei lygaid mewn distawrwydd, a chyda phob difrifwch, fel pe buasai yn rhan o seremoni grefyddol.
"Be'sy' arnat ti mewn difri?" (be'r llall wedyn. "Wyddost ti be' ydi hwn?" gofynnai Siams. Ceisiai'r tyrchwr graffu ar yr hyn ddaliai y llall, ond 'roedd yno ry ychydig ohono iddo fedra dyfalu beth ydoedd.
"Stwmp sigar," ebe Siams.
"Fyth o'r fan 'ma," ebe'r tyrchwr, gan roi tro yn ei wely a'i wyneb at y pared—hynny o dro ganiatai ei anaf iddo roi. "Mi wyddwn dy fod di yn wahanol i'r cyffredin, ond wyddwn i'roed or blaen dy fod di cyn wirioned; dos i dy wely yn lle poeni dyn hefo'th lol."
"Lol wyt ti yn 'i alw fo," ebe Siams. "Aros nes deuda i hanes o. Mae hwn yn gysegredig," meddai wedyn; a syllodd yn fanylach ar y gweddillion ar gledr ei law ei hun. "Dyma ernes yr etifeddiaeth," meddai, a gwaeddodd "Bendigedig " nerth ei ben.
'Roedd Lewys Dafydd wedi cael braw, a chredai yn sicr fod rhyw amhariaeth ar feddwl Siams. Yn ffodus, dyna sŵn curo y pared yr ochr arall. Gwen Ifan yn galw Siams i gyfrif am waeddi. Meddyliodd Siams mai y peth goreu iddo oedd mynd i'w wely yn ddistaw, heb ddweyd rhagor o gyfrinach y stwmp, a chafodd y tyrchwr heddwch i gysgu ymlaen.
