"Siams," ebe llais o waelod y grisiau, "wyt ti'n dwad? Tyd wir, mae hi'n berfeddion y dydd."
Gwen Ifan oedd yno wedi gorffen cynneu tân, ac yn dechreu gwresogi yn yr ysbryd wrth weld pawb ohonynt yn ymdroi cyd rhwng y cynfasau.
Pan glywodd yr hwsmon son am "berfeddion y dydd," prysurodd i ddiffodd y ganwyll, a chafodd yr hyfrydwch o wisgo am dano yn y tywyllwch, oherwydd iddo gymeryd un o frawddegau areithyddol Gwen Ifan yn rhy lythrennol.
Trwy fynych waeddi yn nhroed y grisiau yn y tŷ, a churo droion hefo coes y brws brâs dan waelod y llofft allan lle cysgai y gwas a'r gwas bach, llwyddodd Gwen Ifan o'r diwedd i godi yr holl wersyll, ac i'w hanfon bob un at ei waith ac at ei orchwyl am ddwyawr cyn brecwast. Ond prin o ynni fyddent am y daliad hwnnw bob amser. Rhyw ddylyfu gên y byddent oll, gan edrych ymlaen yn farwaidd at y cysur a'r diddanwch oedd yn eu haros mewn llond bowlan o frwes a chwpanaid o dê. Daeth galwad i frecwast o'r diwedd, a chredodd Wil i'r ymadrodd yn gyntaf un, er fod ei gylla yn taeru ers meityn na ddeuai'r alwad byth. Eisteddasant yn gwmni cryno, breichnoeth, parod i'w bwydo. Eisteddai Gwen Ifan ac Elia wrth ford gron fechan, a'r gwas a'r gwas bach, y forwyn a Siams, wrth y bwrdd mawr,—y ddau flaenaf ar y ffenestr tu draw i'r bwrdd, a Siams a'r forwyn ar fainc symudol yr ochr arall iddo. Darfu'r wledd, a daeth dyledswydd.
Estynnodd Gwen Ifan y Beibl, a gosododd ef
