Galw arni hithau hefyd—mae gin i isio gweld y ddau."
Rhedodd Wil yn ol i'r tŷ cyn i neb arall ond y gwas ddod allan,—"Mae 'na ŵr bynheddig heb orffen tyfu yn holi am Nel," meddai, "ond mae o yn deyd nad ydi Siams ddim i fynd i'w olwg o."
Medrodd Nel weld pwy ydoedd trwy y ffenestr, ac er nad oedd mor dwt a thrwsiadus ag y carasai fod, aeth allan i'r buarth ato yn hollol ddilol.
Ceisiodd Wil wedyn unioni y cam wnaethai â'i genadwri, a gwnaeth ei oreu i berswadio Siams i fynd ar ei hol, ond gomeddai yr hwsmon roi coel ar ysbryd cyfeiliornus y gwas bach. Fodd bynnag, pan oedd Wil yn erfyn gyda thaerineb difri ac an-ffeithiol ar i Siams fynd allan, daeth Nel, ar gais y dyn ifanc, i'w gyrchu.
"Sut daethoch chi adre neithiwr y'ch dau?" gofynnai Hywel.
"O, yn iawn, Syr," ebe Siams.
"Ond i fod o fel dyn o'i go," ebe'r ferch, gan gyfeirio at yr hwsmon.
"Beth oedd y mater?"
"Wedi cael 'i blesio ormod 'roedd o," ebe hi.
"Os felly," ebe'r dyn ifanc, "mi fydd o'i go heddyw yn siwr. 'Rydw i wedi dwad yma i ddeyd fod y ffarm i'w chael i'ch mam."
Neidiodd Siams i law y marchog, gwasgodd hi, trodd, a thruthrodd i'r ty. "Hwre!" gwaeddai ar ganol llawr y gegin, a'i ddwylo i fynny,—"Chaiff gŵr y Swan mo Fryn Marian!"
