"Roeddwn i wedi bod yn son am danoch chi gynna, Syr," ebe Lewys Dafydd, "ac wedi penderfynu gofyn ffafr gynoch chi. Mae gin i swm o arian yn y fan yna," a chyfeiriodd y tyrchwr at y 'sgidiau, "a mi garwn gael rhywun i'w cymryd nhw i brynnu y stoc i mewn heddyw i Gwen Ifan. 'Newch chi cymryd nhw, Syr? Mae yna yn dyn i bedwar cant o bunna."
"Ble ma' nhw?" gofynnai yntau.
"Yn y pâr 'sgidia yna," ebe'r tyrchwr, gan bwyntio ei fŷs atynt.
Ni wyddai Hywel beth i'w ddweyd—'roedd yna rywbeth mor ddieithriol yn yr amgylchiadau. Edrychai yn syn ar y 'sgidiau, yna aeth a chododd un o honynt, a deallodd oddiwrth ei phwysau fod geiriau'r tyrchwr yn debyg o fod yn ffaith.
"'Rhowch y'ch llaw i mewn yn yr hosan yna sydd ynddi hi," ebe Lewys Dafydd.
Gwnaeth yntau hynny, a thynnodd ddyrnaid o aur allan.
"Dyna nhw i chi," ebe'r tyrchwr, "'newch chi gymryd 'i gofal nhw? Mae nhw i fynd at wasanaeth Gwen Ifan bob dima heddyw, os bydd raid."
Bu Hywel yn synfyfyrio am funud, ac yna dywedodd: "Mae gin i well cynllun. Mi ofala i fod yr arwerthwr yn gosod i bulpud yn lled agos i'r tŷ, gyferbyn â ffenest y llofft yma, ac yna mi lusgwn y gwely at y ffenest, a chewch chwithau weld popeth fydd yn mynd ymlaen, a chewch gynnyg o'r ffenest fel y byddwch yn dewis—bydd hynny yn well o lawer."
