maip i gyd, a mynnodd yn y diwedd hwylio'r ferfa i ben ei thaith yn lle yr hwsmon.
"Dyna nhw," ebe Hywel, "'ro'n i yn meddwl mai fel yna bydda hi. Mae Wil wedi poeni llawer ar enaid Siams, ond y neb mae Wil yn garu mae o'n boeni. Rhaid i ni gael y ddau i'r briodas."
'Roedd llawenydd yr hwsmon a'r gwas bach pan glywsant am y trefniadau, yn ol tystiolaeth Gwen Ifan, yn warthus. "Yr oedd yn amhosibl," ebe hi, " cyfri yr un o'r ddau yn hollol sobor, ddydd na nos, am y pythefnos cyn y briodas." Ond hawdd cedd maddeu iddynt.
Gwawriodd bore'r briodas o'r diwedd, a thua hanner awr wedi naw cychwynnodd cwmni o Fryn Marian tua'r pentref. Cerddai'r briodasferch ym mraich Siams, yr hwn oedd yn diolch o'i galon fod Wil y bore hwn yn perthyn i adran arall o'r fyddin dan arweiniad Hywel. Yn y sêt fawr yn eu derbyn yr oedd Hywel a Wil, a chynulleidfa luosog o geraint a chymdogion yn llanw'r capel. Methai Siams beidio cadw ei lygad ar y gwas bach yn ystod y gwasanaeth gan ofn ei ddireidi arferol, ond yr oedd holl ystum ac agwedd y gwas priodas yn hollol briodol i'r amgylchiadau. Aeth y gwasanaeth drosodd, a chyn hir eisteddodd yr holl gwmni wrth fwrdd y wledd ym Mryn Marian. 'Roedd yno bawb yn eu hwyliau goreu, er y gallasai llygad craff ganfod arwyddion pryder ac anesmwythyd yn wyneb ac ysgogiadau y priodfab.
