Ar derfyn y wledd, cododd Hywel ar ei draed, a dywedodd:
'Anwyl gyfeillion, cyn i ni godi oddiwrth y bwrdd, mi garwn i ddweyd gair. 'Rydan ni'n dau yn ddiolchgar iawn i bawb o honoch chi am gyd-lawenhau hefo ni. Gwyddech fod calon Elin a nghalon inna wedi dechra nesu at 'i gilydd ers tro, ac erbyn heddyw dyma ni yn un. Chawsom ni ddim rhwystr oddiar law neb o honoch—yn wir, mi gawsom lawer o help gan rai sydd yma (yr hwsmon a'r gwas bach yn nodio yn gyhuddol ar ei gilydd). Cyfeirio 'rydw i yn arbennig at Siams a Wil. Mae'n dyled ni i'r ddau yn fawr iawn. Rhaid i Wil aros am 'i dâl yn hir, mae arna' i ofn; ond mae gin i awydd talu i Siams 'rwan. (Wil yn dehongli hon fel proffwydoliaeth am faich o faco i'r hwsmon). Aeth Hywel rhagddo, gan edrych ym myw llygad Siams, yr hwn oedd yn eistedd gyferbyn, yr ochr arall i'r bwrdd. "'Rydw i wedi arfer dy alw di wrth yr enw Siams, a chroeso i Wil a phawb arall sydd yma dy alw di felly eto, ond rhaid i mi, bellach, ro'i enw arall arnat ti."
"Mr. Parri," ebe Wil.
Nage, nid Mr. Parri ychwaith."
Estynnodd Hywel ei ddeheulaw ar draws y bwrdd i gyfeiriad Siams, a phan gafodd afael yn neheulaw arw yr hwsmon,—"Nhad!" meddai, a cheisiodd ddweyd rhywbeth wedyn, ond methodd.
Tybiodd Wil mai smalio yr oedd, a bu bron iddo fynd dan y bwrdd gan chwerthin. Y joke ore glyw-
