"Pa glawdd terfyn?" ebe Tomos Bifan yn ddreng.
"Y clawdd sy rhwng yr eglwys a'r byd," ebe'r hen flaenor.
"O," ebe Tomos, mewn cywair meddalach.
Rhaid i ti, a phawb ohonom ni, fod yn ddiwyd ryfeddol ne mi aiff yn fylcha i gyd toc iawn. Os gweli di lecyn yn y gwrych ar dy gyfar di yn dechra mynd yn wan, stwffia ddigon o ddrain gwynion yr Ysgrythyr iddo fo—a drain duon hefyd ran hynny, ma nhw'n tyfu'n gymysg ac i'w hiwsio hefo'i gilydd."
Yn y fan hon, dechreuodd meddwl anllythrennog Tomos Bifan nogio; gwrthododd yn bendant dynnu llwyth alegori William Dafis gam ymhellach heb ddadlwytho pob owns o'r wers ysbrydol oedd ynddi. Ar ol ysgafnhau'r llwyth—ni chymerodd hyn oll ond megis amrantiad—gofynnodd Tomos Bifan yn llawn diddordeb:—
"Pwy sy'n dal y tir yr ochor arall i'r clawdd ?" "O, y diafol, Tomos bach, fo sy'n ffarmio'r ochor draw," ebe William Dafis.
"Wel, ydi o i gau dim?" gofynnai Tomos drachefn, gan ddechreu cael blas ar holi'r holwr.
"Neiff o ddim, reit siwr," ebe'r hen flaenor, "a chai ditha ddim gneud chwaith os medar o dy rwystro di."
Estynnodd Tomos Bifan ei het, a pharatôdd i fynd allan.
"Os fel na ma hi," meddai, "rydw i mewn seiat ym Modrach acw ers dros ugain mlynedd.
