siaradus a rhydd. Mynnai sylw Morus Huws at bopeth oedd ganddi. Weithiau hawliai ei sylw yn sydyn at bar newydd o glocsiau; bryd arall at ei brat glân. Byddai ganddi hefyd yn aml rywbeth yn ei phoced—ril wag, neu degan i'w ddangos. Ond yn amlach na hynny hi dynnai o boced ei chôf ryw gilcyn bach gawsai wrth ford yr Ysgol Sul, ar ffurf adnod newydd neu ddarn o bennill i'w ddangos yn ddengar i Morus Huws; a'r nefoedd yn unig ŵyr sawl tamaid gipiodd yr hen felinydd yng nghythlwng ei enaid o ambell gilcyn felly.
Un peth hoffai yn fawr fyddai cael ei chodi gan Morus Huws i roddi ei llaw dan y pin trwy ba un y disgynnai'r blawd i'r sach. Codai hi i fyny, dodai hithau un llaw am ei wddf a'r llall dan y blawd; ac O!'r boddhad fyddai ar ei hwyneb wrth deimlo y blawd yn disgyn. Byddai tonnau ei llawenydd yn ymlid eu gilydd ar draws ei hwynepryd. Ni flinai Morus Huws yn ei dal, nac yn edrych ar ei hwyneb ieuanc tlws, yr hyn ddygai i'w gôf yr adeg yr arferai yntau fod yng nghanol wynebau tebyg yn yr Ysgol. Sul, dros ddeugain mlynedd yn ol. Daliai Nel ei llaw wrth y pin yn hir. 'Roedd teimlo'r gwlith flawd tyner, cynnes, gogleisiol, yn disgyn, yn llanw ei holl natur fach â llawenydd ac a chân. Mynych y gwnai gais am gael ei chodi at bin y blawd, ac ni byddai ei chais un amser yn ofer; a thalai hithau yn dda iddo am ei gymwynas. Pan gymerai Morus Huws hi ar ei fraich, byddai cyffyrddiad ei gwefusau a'i rudd arw ef fel cusan heulwen ar ia ei anystyriaeth, a
