"Oedd, fwy na chymin ddwywaith ag oedd wrth y ty yma," ebe Wil.
"Oedd yno floda' wedi eu danfon gan rywun ?" "'Roedd Mr. Jones y Shop wedi gyrru torch, a Mr. Ellis, Bronfedw; ond Mr. Morgan y Swan oedd wedi gyrru y fwya' a'r ora' ohonyn nhw."
"Pwy ddywedest ti yrrodd y fwya'," gofynnai Bet, gan ollwng y tethau.
"Gŵr y Swan," ebe Wil; "hi oedd y neisia o lawer."
"Neisia, wir!" ebe Bet, "mi fasa'n llawer neisiach iddo fo adael y bloda' i wywo lle tyfson nhw. 'Doedd gynno fo, beth bynnag, ddim busnes i roi bloda' ar fedd mistar."
"Pa'm?"
"Pa'm? Mi gwelodd nhad 'o yn troi mistar dros y drws dair wythnos i neithiwr yn feddw, ac yn rhoi hergwd iddo fo nes oedd o ar 'i hyd yn y baw, ac yn 'i adael o yno, ac yna yn cau y drws yn glyd arno 'i hun yn y ty. Os nad oedd gynno fo barch i mistar yn y baw, mi elli fod yn bur siwr nad oes gynno fo fawr o barch iddo fo yn y bedd." "Torch o gelwydd," ebe hi drachefn, gan ail ddechreu godro.
"'Roedd y bloda' yn edrach yn dda iawn ar y bedd, beth bynnag," ebe Wil. ('Roedd Wil, rhyw bythefnos cyn hyn, wedi cael swllt a glasiad o gwrw gan Mr. Morgan am yrru bustach iddo adre' o'r ffair).
"Oeddan, mae'n debyg; edrach yn rhy dda
