Meddwl 'rydw i, daset ti yn gwrando y 'sgwrs glywes i neithiwr, y cawsai'r bloda' lonydd gin tithau."
"Sgwrs pwy?" gofynnai Bet, gan ollwng y tethau drachefn.
"John Evans, yr Allt, a Mr. Jones, Shop. 'Roedd John Evans yn deyd y medrai Mr. Morgan fynd a bron bopeth sy' yma,—mae gynno fo yn agos i dri chant o bunnau ar y stoc, a 'dwyr mistres ddim byd am y peth. Felly 'roeddan nhw yn sicrhau."
"Ie, dyna hi eto, mae mor debyg o fod yn wir a dim;" a buasai Bet wedi dechreu crio oni bai i un o'r gwartheg gymeryd rhan yn y ddadl, a llorio Wil.
Teimlai Mwynig fod Wil yn tynnu braidd yn ddibris yn ei thethau yn hongian wrthynt yn hytrach nag yn godro, ac yn 'sgwrsio ar y mwya',—ac fel gwrthdystiad, rhoddodd gic mileinig i'r 'stên; rhoddodd y 'stên hergwd i'r 'stol; rhoddodd y 'stol sbonc ddirybudd, heb ymgynghori dim â Wil, a phan drodd Bet ei phen i edrych ar y weledigaeth, 'roedd y gwas bach a'i wadnau i fyny yn y llwybr llaethog, ac yn traddodi araith ddifyfyr fwy hyawdl nag oedd o weddus. Gresynnai Bet weld y llaeth yn llifo, ond yr oedd gweld tymer Wil yn llifo hefo'r llaeth, a'r llaethwr ei hun yn eistedd megis ar y llifeiriant, yn ormod o dreth ar ei natur, a gorfod iddi roi ei 'stên i lawr er mwyn iddi gael dwy law i ymgynnal.
Y munud nesaf, cofiodd Bet mai arni hi yr oedd
