Trachefn y dywedodd,
"Gad i'r wawr fod o fy wyneb,
Rho fy enaid llesg yn rhydd."
"Iesu, cyfaill pechaduriaid, &c. Mae'n Archoffeiriad yn sefyll yn daclus y'nghanol yr afon, nes y daw y gwanaf o'r llwythau drwodd —Gwna felly a minnau, O fy Arglwydd.Iesu, derbyn fy yspryd, er fy annheilyngdod a'm pechod mawr.—Beth bynag ydwyf fi, Achubydd wyt ti, Arglwydd. —O, Arglwydd, os yw yn unol â dy feddwl derfynu fy einioes yn bresennol:—Ond fel y gwelych di yn dda.—Yr wyf yn rhoi fy hunan yn dy law yn gwbl oll. Rho dy heddwch, rho dy heddwchGorchfyga, gorchfyga—I'r lan, i'r lan â mi, Arglwydd."
Ar ol gwasgfa drom, efe a lefodd glwydd, y mae dy wïalen a'th ffon yn fy nghysuro.—Fe ddyoddefodd Iesu Grist fwy o lawer—a thros bechadur hefyd—ac heb gwyno dim!—Rho di amynedd. Y mae arnaf chwant i'm dattod a bod gyd â Christ, canys llawer iawn gwell ydyw."
"Arwain fi i dal graig uwch na mi,"—
Ar ei ffyddlondeb ef,
Sydd noddfa gref i'r gwan,
Mi greda' y do'i mhen gronyn bach,
O'r tònau yn iach i'r lan."
