A gofynna:
"Pa angenrhaid sydd i ddefnyddio y fath eiriau a staff, clef, dot, sharp, flat, slur, &c.? Onid yw erwydd, allwedd, mannod, llonnod, lleddfnod, llithren, &c., yn llawn cystal geiriau, ac yn rhai dealledig gan y bobl?"
Byd bach iawn yw byd Eisteddfod, fel byd Pregethu Cymreig, i'r rhai sydd yn byw iddynt heb fynd trwyddynt, y naill i ehangder gwir Gelfyddyd a'r llall i ehangder Gwirionedd a Bywyd, a'r ddau i'r Cyffredinol (Universal) a'r Tragwyddol. Ceisiai ef, o leiaf, wneuthur yr Eisteddfod yn foddion, nid yn amcan.
Ei safle olaf yn 1890 mewn perthynas â'r Eisteddfod o'i chymharu â moddion eraill i ddatblygu Cerddoriaeth yng Nghymru, oedd hwn:
"O ran fy hun, fodd bynnag, tra yn parhau yn ddisigl yn fy ffydd Eisteddfodol, nid wyf yn edrych at y sefydliad hwnnw yn unig, nac yn bennaf—mewn ystyr uniongyrchol o leiaf—am ein cynnydd dyfodol mewn Cerddoriaeth; ond yn hytrach at berfformiadau o weithiau cyflawn gan ein cymdeithasau corawl a cherddorfaol. . . . a rhyw ddydd—rhyw ddydd!—yr wyf yn hyderu y bydd Coleg Cenedlaethol i Gerddoriaeth Gymreig, nid yr hyn ydyw yn awr yn freuddwyd, ond yn ffaith."
