'Rhaid i ni gofio bob amser fod yr ysbwriel wedi suddo i ddiddymdra mewn barddoniaeth yn gystal ag mewn cerddoriaeth; ac mai yr hyn sydd wedi goroesi a dod i lawr i aros gyda ni yw y pigion—yr hyn oedd yn rhagori,—yn unol a deddf "the survival of the fittest ".
Ynglŷn â chondemniad Weber o "Eroica Symphony" Beethoven, ysgrifenna fel hyn:—
"Dyn a helpo Weber! beth yw barn y byd cerddorol am Eroica' Beethoven erbyn hyn? Dyna dynged lliaws o gyfansoddiadau wrth gychwyn eu gyrfa, "er treio eu lladd: eto byw fyddant!" Felly am Wagner hefyd:—
"Efallai fod y goraddoliaeth hwn o un person, y dibrisiad o eraill, a'r foycotiaeth o bawb na pharablant ryw un shiboleth yn perthyn yn arbenigol i'r cyfnod presennol, o herwydd y maent i'w cyfarfod mewn cysylltiadau eraill heblaw yr un cerddorol. Bid a fynno am hyny, ac os yw felly, nid ydym yn gwylltio am foment; ond ymdawelwn yn y gred fod egwyddorion tragwyddol y gelfyddyd ddwyfol wedi eu gosod ar seiliau rhy gedyrn a llydain i unrhyw audeb a chulni partiol i effeithio arnynt; a chredwn hefyd fod yng Nghymru fwy nac un llanc na phlyga mo'r glin, nid yn unig i au-addoliaeth, ond i'r hyn sydd ar rai ystyron yn fwy andwyol fyth —person-addoliaeth. Egwyddorion, nid personau, yw arwyddair y gwleidiadwr doeth; a chelfyddyd fawr ei hun, nid rhyw agweddau personol, cul a chwaceraidd, o honi, yw arwyddair y gwir gerddor."
Ac am Elgar, yntau:
"Nid ydym yn anghofus o eilun presennol y genedl Seisnig, ond gyda'r edmygedd mwyaf o awdur "Gerontius" a gweithiau pwysig eraill yr ydym yn
