Po fwyaf hen cawn fyw'n y byd,
Yn ffolach, ffolach, awn o hyd,
Rwyt ti yn dwyn fy serch a'm bryd
Yn fwy bob blwyddyn, ANNIE.
VII.
Gobeithio cawn ni'n hir gydfyw,
Mae cwmni'n annwyl, onid yw?
Rwyf yn gweddïo ar ein Duw
Am gadw'n bywyd dedwydd;
Gobeithio na ddaw pen y daith,
Ddim eto am flynyddau maith,
Ac y cawn fynd i'r gwynfyd maith,
Ryw ddiwrnod gyda'n gilydd!
Gwynfryn, Mehefin 2, 1896.
Yr oedd yn ddydd pen blwydd Mrs. Williams, a'r Bardd wedi troi yn ol i'r Gwynfryn o'i grwydro pell; nid oedd diofalu i'r awen y dydd hwnnw! A phwy na chlyw y tinc agos yn
y gân hon—
ANN YN MYND AR HANNER CANT.
Rwy'n falch i gyrraedd gartre
Ar ol bod ffwrdd o dref,
Does unfan fel y Gwynfryn
I WATCYN dan y nef;
Mwy balch nag arfer heddyw,
Ar ol bod ddiwrnod bant—
I weled yr hen fenyw,
Sy'n mynd ar hanner cant!
Mae'r amser yn ehedeg.
Mae'r blwyddi'n llithro i ffwrdd,
Oddiar yr adeg ddedwydd
Pan wnaethum gyntaf gwrdd;
Ar ol y maith flynyddau,
Mae arnaf fwy o chwant—
Gweld wyneb yr hen fenyw
Sy'n mynd yn hanner cant.
Rwyf yn gobeithio eto
Am lawer blwyddyn faith,
Gael dod yn ol i'r Gwynfryn,
'Rol llawer melys daith,—
