oedd pob symudiad a digwyddiad yn chware yn ei awen, ac yn pasio drwyddi.
Ar "Sgwar y Pentre" byddai hen ystablau gwyngalchog, a wasanaethasai eu cenhedlaeth, yn ddiau, ond a ddaethai at ddydd eu dymchweliad o'r diwedd, i roi lle i shop chemist, ac amryw siopau gwychion eraill. Nid oedd peth felly i ddigwydd heb i'r Bardd droi i chware. Ac meddai:—
I.
Mae'r stablau ar y groesffordd
Yn cael eu tynnu lawr,
Mae sŵn y muriau'n syrthio
Yn gwneuthur twrw mawr;
Y mae cymylau lluwchog
Yn codi gyda'r gwynt,
Cymylau llwch yr hen goach mawr
Oddiar y dyddiau gynt!
II.
Mae'r chemist wedi dechreu.
A brysio ar ei waith,
Mae'r llwch a'r coed a'r cerrig
Yn hedfan idd eu taith;
Does neb o'r bechgyn heddyw
Yn pwyso ar y wal—
Does neb o gewri'r corner gang,
A feiddia geisio'i dal.
III.
Bu llawer ceffyl enwog
O fewn y stablau hyn,
Pan oedd y coach brenhinol
Yn pasio trwy Cross Inn;
Bu llawer bachgen hoyw
Yn pwyso ar y mur,
Ond nawr mae'r cyfan wedi mynd—
Does dim ond atgof pur.
IV.
Wel, chware teg i'r stablau,
Hwy gawsant fyw eu shâr,
Maent wedi gweled llawer oes
Yn sefyll ar y sgwar;
Er maint y son am danynt,
Er cymaint oedd eu bri;
Rhaid oedd eu symud, meddai'r Maer,
Ar flwyddyn y Jiwbili.
