Ac O, dyna ganu rhyfeddol, yr oedd pob un oedd yn yr ystafell yn canu neu yn wylo, neu yn hytrach,—yn canu ac yn wylo! Nid wyf yn cofio i mi deimlo dim cyffelyb erioed. Yr oedd yr Ysbryd yno heb ddim amheuaeth, ac yr oeddem i gyd yn yr Ysbryd ar ddydd yr Arglwydd.
Wedi tawelu'r wylo, a sychu'r dagrau,—y dagrau cariad pur, y rhai oedd i ni ar y pryd yn felys iawn, cawsom yr emyn i gyd, a rhagor! Yr oeddwn mewn serch mawr â'r emyn a'r dôn, ers llawer dydd, a bellach nid aiff yr un o honynt byth yn angof.
Dichon nad yw pawb wedi sylwi ar ledneisrwydd y dôn a'r emyn, ac mor llawn o ddefnydd cysur ydynt:—
Pan yn cerdded drwy'r cysgodion,
Pwyso ar dy air a wnaf;
Ac ar waethaf pob amheuon
Buddugoliaeth gyflawn gaf.
Dyna gysur cryf i ddyn ar ei glaf wely.
Dim ond imi dawel aros
Goleu geir ar bethau cudd;
Melys fydd trallodion hirnos
Pan geir arnynt oleu'r dydd.
Ciliodd tralledion mwy na thrallodion hirnos gaeaf wrth aros am y dydd wrth ganu honna ganwaith.
Os mai egwan yw fy llygad
Digon imi gofio hyn,
Hollalluog yw dy gariad—
Fe wna bopeth fel y myn!
Dyna glimax i ganu' fod cariad Duw yn Hollalluog!' Yr oeddwn wedi teimlo cariad cyfeillion, a chariad cymdogaeth, y tu hwnt i bopeth,—ond cariad Duw yn Hollalluog, dyma oedd yn rhyfedd. Nid oedd ein cariad ni yn gallu popeth, ond y cariad hwn yn gallu popeth fel y myn!
Meddwl purach, llawnach goleu,
Bywyd wedi mynd yn rhydd,
Pan ddel hynny mi gaf finnau
Wybod gwerth y pethau cudd.
Ie, ie! llawnach goleu,' a bywyd wedi mynd yn rhydd,' wedi mynd yn rhydd o'i wendid, a'i boen, a'i flinder, pethau yr oeddwn yn gweddïo yn daer am danynt bob nos a bore, pan dan bwysau trymaf y cystudd, ac yn cael math o atebiad mewn cân yn unig!
Canwyd yr emyn drosodd a throsodd, ac emynau eraill hefyd, ac nid ä'r canu hwnnw byth yn angof. Diolchaf byth i'r ddau ganwr peraidd am y wledd, ond credaf o ran hynny, iddynt gael cyflawn dâl. Canwyd emynau eraill, ond dyna yr emyn fu yn canu am wythnosau yn fy nghlustiau, ac y mae yn canu o hyd! Dyma sŵn y Diwygiad i mi.
