Tra'n mynd ymlaen â'i waith, eb ef,
Gan wenu arnom ni:
"Rhoddwch eu gwala iddynt hwy,
Ac yna, deuaf fi."
Anwylaf dad! ei ymborth ef
Oedd byw i'w Dduw, a'i blant,
Trwy'i aberth daeth i gyfoeth nef
Yn dyner dad a sant.
Cysegrodd fyth yr enw tad
Fel drych o Dduw i ni,
Ac aeth i lys y nefol wlad
Dan urddau dwyfol fri.
Am ei gymeriad yn gyffredinol dywed:
Aeth gwanwyn ar ol gwanwyn heibio'i fedd
I alw blodau i wenu arno'n fwyn,
Ond darlun gwan oent hwy o'r tlysni a'r swyn
Flodeuai yn ei foes a'i dyner wedd.
Gaeafau rai â gwynder wisgai'i fedd,
Ond nid oedd gwynder cannaid eira'r nef
Ond hacrwch o'i gymharu â'i wynder ef,
A'r purdeb adlewyrchid yn ei wedd.
A chaniatau bod gormodiaith cariad hiraethus yn y pennill olaf, gwelwn fod gan y mab, ac ef yn awr yn hynafgwr, syniad referent am ei dad, ac y teimlai fod ei ddyled yn fawr iddo. Yr oedd gan John Adams ryw "grap" ar gynghanedd, ond nid oedd wedi ei meistrioli. Wele englyn beddargraff o'i waith:—
Yn y bedd, annedd unig,—y gorffwys
Ei gorffyn gwywedig;
Ni theimla mwy wên na dig
Anwadal fyd siomedig.
