Nid oes ond ei ewyllys ef ei hun
A rwyma ddyn i bara'n elyn Duw.
Nid oes un ddeddf a rwystra Gariad Crist
A'i ddioddefaint ingol yn yr ardd
A'i angau iawnol poenus ar y Groes
I ddylanwadu fyth ar galon dyn.
Mae calon Tad yn curo'n mynwes Duw,
A chariad, ac nid cas, ei Hanfod Ef.
Rhwng mâd Drugaredd Duw a rhyddid dyn
Mae posibilrwydd anfesurol, mwy
Ni fyn Doethineb ei fynegi in',
A mwy nid oes ar neb ei eisiau chwaith.
Ni siomir neb feddylia'n dda am Dduw—
Mae yn anfeidrol well na'n syniad ni."
Cwyna fod beirniadaeth Eisteddfod Llandudno (1896) ar y bryddest "Tu Hwnt i'r Llen" hefyd yn annheg yn yr un ffordd. Fel beirniad ceisiai gymhwyso'r safonau hyn; ac fel adolygydd yr oedd yn drylwyr a gonest, ac yn un o'r ychydig na feirniadai lyfr heb ei ddarllen yn gyntaf. Eto credwn mai croes drom iddo fyddai gwobrwyo hyd yn oed bryddest hollol uniongred; ac er y buasai yn ei beirniadu'n oreu lle byddai'r "syniadaeth farddonol " yn amlwg oreu, eto lle byddai'r gwahaniaeth yn fach, hawdd gennym gredu y byddai ei huniongrededd yn ffurfio'r gwelltyn olaf a dyr gefn y camel.
