WIL.—O! a dyna'r gêm, ai ie!
JAC (yn rhoi ei law ar ysgwydd Wil).—'Rwan yr hen gyfaill, gan dy fod di wedi cael dy ddal yn ffêr, eistedd lawr a gwrando. Yr unig reswm oedd gennym dros geisio dy gael i'r trap oedd, nid er mwyn dy gosbi na dial arnat, ond i dy berswadio i beidio â lladrata eto.
TOM.—Ie, yn wir, Wil. Yr oedd Jac a minne yn dechre dy ame. A phan ddywedodd Lis a Peg wrthym gynne' am yr wye wedi mynd i goll, mi darodd i'n penne mai felly yr oeddet ti yn iwsio dy freins i neud arian, ond wydde Dai na finne ddim am stori'r tân nes inni glywed Jac yn mynd trwyddi.
JAC.—Ac mor bell ac yr ŷm ni ein tri yn y cwestiwn, ddaw neb arall i wybod amdani, nac am yr wye chwaith, os gwnei di addo un peth, sef na wnei di ddim dwyn wye eto. Cofia, Wil, mai un peth yw cael breins, peth arall yw ei iwsio i fyw bywyd gonest.
